dinsdag 17 november 2009

Chapter five: The Queen and I


Ik wil de laatste maand in deze stad ten volle beleven, de nasmaak van Erasmus lang bewaren, als goede wijn die je blijft zoeken en tevergeefs niet terugvindt, maar tegelijk je zintuigen voor een lange tijd meer openstelt. Het besef dat dit verhaal op zijn einde loopt, stemt me triest. Hoewel ik de laatste jaren bij de meeste veranderingen en momenten van afscheid het niet zo moeilijk leek te hebben, krijg ik het nu al af en toe benauwd. Ik wil de confrontatie en ontdekking, plaatsen, mensen en mezelf vasthouden, koesteren, niet vergeten of verdringen. Hopelijk lukt het me in de Brusselse context waarin ik zal worden gesmeten midden december. Ik probeer me alvast te wapenen voor een nostalgische periode, misschien dat het wel leidt tot prachtige sonnetten, dan heeft de buitenwereld er ook nog iets aan. Uiteraard kijk ik er naar uit om vrienden terug te zien, te horen, hun manier van bewegen, praten, lachen, aanraken, hun verhalen en plannen terug volledig te ondergaan en er deel van uitmaken. Juist dankzij deze ervaring besef ik dit maar al te goed...
Genoeg met in de toekomst te kijken, even terug naar het recente gekleurde verleden.
Mijn nieuwe botjes hebben me vorige week naar de opera gespurt. Van een foute inschatting gesproken. Kristof, mijn operagezelschap, stond al even op me te wachten. Op de fiets was ik al allerlei scenario’s aan het bedenken: dat het me speet, en dat als de deuren al gesloten waren ik naast de Hoegaerden die ik bij me had er nog eentje wou trakteren, dat we op zijn minst nu weten waar het is, en dat ik in het vervolg hem gewoon volg en de bootbus zou nemen, dat ik achter trage mensen fietste waarvan ik afhankelijk was op die doolhofachtige industriebaan, dat ik schrik had terug te vallen zoals de vorige keer, en dat het eigenlijk echt niet van mijn gewoonte is al zou hij dat moeilijk kunnen geloven nu het al de tweede keer op rij erg nipt was. Maar doemscenario’s waren niet nodig, ik kwam haast gelijktijdig met de koningin binnen, Kristiofs eerste fluisterende woorden “Thank god you’re late, we were so close to the Queen”, brachten me onmiddellijk terug op mijn gemak. Hoewel mijn talenkennis nog geen Italiaans of Deens onder haar geledingen telt, was het verhaal me duidelijk, en kon mijn beperkt muzikaal gehoor met zekerheid opmaken dat de zangeres een prachtige stem (en prachtig rood haar) had. Het was lang geleden om zo’n 'afgewerkt' geheel te zien: dans, muziek en decor schitterde in een unieke locatie. Achteraf op de receptie, hielden heerlijke wijn en schattige ‘omgekeerde’ kopjes appelcrumble er ons tot na middernacht. In tussentijd leuke Portugezen leren kennen die ik sneller dan verwacht terugzag.
Vrijdag de 13e is een dag dat als een van de topdagen in mijn Erasmusperiode zal doorgaan. Een drievoudige verjaardag werd nog nooit zo lekker, overvloedig, geweldig gezellig onthaald. Met meer dan 50 mensen (waaronder de Portugeze meisjes van de opera), en zeker 15 nationaliteiten werd deze avond en nacht onvergetelijk. Als vanzelf rolden de mensen binnen, met eten en drinken bij zich en zin om er een leuke avond van te maken.
Een laatste primeur, de regionale verkiezingen! Waar men als nieuwkomer in België enkele jaren moet wachten op dit recht, kreeg ik het als Eramsusser in mijn schoot geworpen. De gulden middenweg lijkt me nog steeds het beste. Een zekere burgerplicht en kennis van de lokale politiek draagt bij om een doordacht bestuur aan de macht te krijgen (althans zo zou het moeten…). Waar er in België stemplicht is doet men moeilijker als in Denemarken, waar er enkel stemrecht geldt. Lekker old fashioned, kreeg ik twee grote bladen mee en verdween ik achter het blauwe doek in de plaatselijke turnzaal. Op zijn minst zal ik in twee verschillende landen het socialisme hebben verdedigd. Ideologie draag je overal met je mee.

July x.

dinsdag 10 november 2009

Chapter Four: Onuitgegeven sprookje


Na jullie een kleine maand stilte aan te bieden, is de tijd gekomen om een nieuw tipje van de Deense sluier op te lichten. De interesse extra aangewakkerd, hoop ik dat die extra levenswijsheid dat tikkeltje meer aan mijn teksten kan geven.
Ik ben verhuisd! Het wachten en het verhuizen waren de moeite waard. Eindelijk heb ik een verhuiswagen mogen in- en uitladen en uiteraard heb ik ook meegereden in dat volgepropte busje. Samen met mijn Landlord heb ik een avond en nachtje "ikea- doe het zelver" gespeeld. We sloten dit gebeuren af met een nachtelijke wandeling in onze nieuwe buurt, pauzeerde aan het water, waar het neonlicht de slapende stad verlichtte en ons toeliet om stukjes van deze hipste buurt bij middernacht te kunnen zien. De brede lanen worden gevuld met gezellige restaurantjes en designwinkeltjes waardoor de statige herenhuizen overdag omgeven worden door een aangename drukte. Opmerkelijk genoeg is het hier goedkoper consumeren dan aan de Tivoligekte drie kilometer verderop.
Mijn benen doen er nog geen twintig minuten over om bisschop Absalon over de stad te zien waken. Ik vind het een heerlijk gevoel om ’s ochtends door een drukke stad te wandelen en ’s avonds in een totaal andere sfeer terug te keren.

De voorbije zondagen waren erg cultureel, zo zag ik de Carlsberg Glyptotek, het SMK en The Lousianamuseum (dat laatste voor de tweede keer) En omdat mijn horizon ook tot voorbij Kopenhaagse grond reikt: Mont Klint. Volgens menig reisgids en reiziger de plek om zien. Toegegeven, het was de moeite. En al een geluk, want deze trip organiseren was geen sinecure. Niet alleen is het openbaar vervoer niet erg 'Mont Klint georiënteerd' (heenreis: twee treinen en twee bussen, gemiddeld 3 uur onderweg) en enorm duur, de autobedrijven eisen bovendien ook nog eens een minimumleeftijd van 23 jaar (en minstens een jaar rijervaring). Al mijn Erasmusvrienden zijn of ouder en bang om te rijden, of jonger maar zeer ervaren. Op Pierre na… de redder van de ongelooflijke dag, 23 en massa's ervaring van op de Franse periferie. Al moest ik tot de laatste minuut het weerbericht stellig tegenspreken en de kwaliteit van regenjassen in de verf zetten voor onze auto vol te krijgen. (en het heeft inderdaad niet geregend) Op de terugweg zijn we even gestopt in een klein dorpje, ook wel ‘Big Brother- village’ genoemd. De meeste huizen hebben voor hun raam een gebogen spiegel hangen, zodat men veilig achte raam de voorbijgangers kunnen inspecteren. Het pittoresk dorpje, met haar brede straat in robuuste kassei, roze huizen en bloemige voortuintjes, lijkt angst voor het onbekende te hebben. Of is het gewoon de verveling die is omgeslagen in ziekelijke nieuwsgierigheid?
Ook Malmö met Niels als plaatselijke Erasmusgids, heeft mijn Kopenhaagse verroesting tegengegaan. Geweldig hoe gek die Turning Torso is gebouwd.

Nog een primeur: Balkanfeest! In de Ideal Bar gingen tientallen Polen uit hun dak, en ik deed lekker mee. Toegegeven, dansen op het ritme van de Balkan is veel vermoeiender dan onze westerse muziek. Geen minuut staan beide voeten samen op de grond.

Wat de ‘wekelijkse’ dagen betreft, zijn mijn middagen de laatste tijd gevuld met Franse praatjes met een touch van Canada en een goedkope cappuccino uit de automaat in de bib. Ondertussen heb ik een vergelijkende studie chai latté gehouden op basis van alle cafeetjes in een straal van 150 meter van de Jurahuset. Ricco’s blijft de nummer een, Björgines wint thans op financieel bewuste dagen en Squeeze me first tezamen met N°23 Apsi bengelen ver van achter. De een is thans goedkoop, maar niet erg lekker en de ander biedt niets extra van smaak maar veel minder van hoeveelheid. The Livingroom en the Bookshop Café zijn gezellige plekjes, maar geen snelle tussendoortjes. Salonen wint trouwens van beide wat gezelligheid betreft. En hier bereik ik het punt dat ik de lezer kwijt ben, althans de lezer die niet vertrouwd is in de buurt rond de Studiestraede in Kobenhavn. Over cafeetjes gesproken, Olivia en Tom hebben de ‘release’ van het Carlsberg Christmas beer meegemaakt. En Tom heeft zich opgeofferd dit onbekend brouwsel te proeven. Mijn Landlord is daarentegen minder ‘avontuurlijk’. Hij weigert Duvel, Maredsous en Hoegaerden (citroen en gewoon). Nationalistisch als hij is, blijft hij trouw aan de traditionele Deense bieren.

Ondertussen zijn de verjaardagsplannen gesmeed bij een diner à trois, een Chileense kok en Argentijnse wijn zorgde voor de nodige pit. Vrijdag 13 november, is niet alleen de dag om Lotto te spelen (dixit radio één), maar ook de avond dat een meute Erasmussers een drievoudig verjaardagsfeest zal beleven. Ik kijk er naar uit en stel (gecensureerd) beeldmateriaal op tijd en stond ter beschikking. Mijn verjaardag zelf kon alleszins niet beter zijn. Met Anton bij mij, koud zonnig weer en drie weken opgestapelde liefde, werd het afgelopen weekend een sprookje dat Hans Christian Andersen voor zichzelf bewaarde in een geheime kast. Enkel indien de wereld wordt bedreigd met de uitsterving van liefde, wordt dit laatste sprookje uitgegeven.

July x.

vrijdag 16 oktober 2009

Chapter Three: Hygge gevoel


Ondertussen durf ik met enige trots te stellen dat ik stilaan ‘ingeburgerd’ ben. De dagdagelijkse dingen verlopen erg vlot en worden de laatste tijd aangenaam vervolledigd met kleine pogingen tot Deense conversaties, beter gezegd Engelse dialoogjes met winkelende of fietsende Denen. Ze nemen me dus voor een Deense, dat zegt genoeg niet waar. Na enkele zinnen zeg ik met enige schaamte: “I’m sorry I don’t speek English, but please don’t stop our conversation.” Soms valt ze stil, vaak als het wat oudere mensen zijn die ik ’s middags ontmoet in het parkje vlakbij de unief, maar er zijn ook momenten dat ze wordt verder gezet. Zo nog deze ochtend in Netto (inkopen doende voor Anton en mij) vroeg er een Deense man, ik schat rond de vijfenveertig, of ik de koffie wist staan, eerst in het Deens en vervolgens in het Engels. We stonden net aan het rayon van koffie en thee, dus keken we samen even rond. Ik deed een suggestie, maar verontschuldigde me al bij voorbaat wijzende naar de kamillethee in mijn kar. Mijn suggestie werd afgeslagen en hij nam me vervolgens voor een Schotse. Helaas. “Oh, well than you certainly hang out with a lot of Scottish people.” De derde teleurstelling nog steeds in diezelfde rayon, deze week stonden er vooral Polen op mijn menu. En dat was het punt waar ik eindelijk de Deense humor heb leren kennen: van de Noord of de- Zuidpool? Ik had hem niet zo goed verstaan dus herhaalde ik mijn Belgische afkomst, en toen legde hij kort zijn grap uit. In andere talen en met ogenschijnlijk een slecht gehoor, is het soms moeilijk elkaar ‘echt te vatten’. Maar ik vond het een geweldig moment, met zoveel fierheid kon hij ‘hun’ grapje uitleggen aan zo’n onschuldig meisje.
Hoewel, om alle Deense kantjes onder de knie te hebben, moet ik hier eerst alle seizoenen ondergaan. De laatste weken heb ik rukwinden horen razen en tegen mijn mooie, maar fysisch niet erg windwerende, regenjas gevoeld. Ik ben af en toe midden op een weg stilgevallen, en liep met schaamrood snel verder. Ik was blij dat er mensen mijn voorbeeld volgden, op zulke momenten verdwijn ik liever even in de massa. Regenbuien hebben zich totnogtoe enkel voorgedaan wanneer ik onder Belgisch volk vertoef. Twee weken geleden toen mama en Jacky Belgische warmte kwamen brengen, heeft het dan ook pijpenstelen geregend overgoten met een in Deense normen matige wind. Maar wij lieten ons geluk niet bepalen door de deze Scandinavische weergoden en trotseerden dit alles met Franse stijl (een baret buiten Parijs is best ook klassenvol) Het was een ‘quality’ weekend, om die hippe term toch ook een keertje te gebruiken. Tijd voor elkaar, in een ander scenario, met de geneugten des levens (hoe kan het ook anders als er een notoire genieter deel uitmaakt van dit gezelschap), het was in een erg korte maar intense tijd ten volle genieten.

De voorbije weken leefde ik nog steeds op het Erasmusritme verder, wat voor een misschien zelfs licht over geëngageerd persoon in België toch wel een heuse aanpassing en verademing betekende. Niet dat ik er niet naar uitkijk een groot aantal activiteiten en vooral mensen en gesprekken terug op te nemen. Ik besef dat ‘mijn kern’ niet wegloopt.
Filmavondjes op het veruit luxueuste studentenhome. De film liep dan ook een vijftiental minuten vertraging op, ik moest dit alles toch even van dichtbij gaan bekijken. Hoewel het home naar mijn smaak iets te koud was ingekleed, kon je niet ontkennen dat hier een hoog staaltje design en functionaliteit voor nodig was. Mijn tweede filmervaring was een beetje thuiskomen in mijn Antwerps kot. De gemeenschappelijke plekken waren niet erg om naar huis over te schrijven, maar de kamer was fantastisch, en de film een beetje zwaar. Verder zoek ik gezellige cafeetjes op in en rond het centrum om vervolgens ellenlange mails te schrijven, en papieren boeken te lezen (om niet steeds gekluisterd achter dit scherm te moeten zitten). ‘Mini- maandaguitstapjes’ met Kristof en sinds kort vervoegd door Caroline zijn momenten waar ik met een glimlach op terug kijk en naar uit kijk tegelijk. Grotere culturele evenementen als ‘Kulturnatten’ was ook een hoogtepunt in de afgelopen drie weken, met het Parlement als hoogtepunt. Ik ben er dan ook een uur blijven praten met een opkomende politica van de social liberals. We hadden een interessant gesprek over de huidige Deense regering en het werk van Denemarken in Europa. Uiteraard ben ik nog snel voor sluitingstijd gadgets bij de sociaaldemocraten gaan halen. Dat was als thuiskomen, ik werd overladen door een animo- gevoel. Verder het eerste internationaal verjaardagsfeestje meegepikt, waar ik de beruchte carrotcake heb leren kennen. In elk koffiehuis liggen ze op de toonbank, en telkens weer vond ik het zo’n vreemde combinatie. Ik mag dan wel een groenliefhebster zijn, dat vond ik toch wel erg vergaand. Maar, niets is minder waar gebleken, het was heerlijk. Geen wortelsmaak maar een heerlijke volle notensmaak, de cake wasook lekker smeuïg waardoor het samen met de zoete kaastopping een echte lekkernij was.
En verder wacht ik hier op Godot die zich volgens geruchten in de Eglisegade verstopt. Ik ben benieuwd of ik in mijn volgende blog (hopelijk met trots) kan aankondigen dat ik eindelijk verhuisd ben. Ik durf het niet meer te zeggen tegen Caroline, Dice-k en Hans, dat ik binnenkort heel dicht bij hen ga wonen. Die binnenkort duurt nu ongeveer vijf weken.

Ik ben ondertussen, dat staaft mijn ‘verdeensing’, trotse kenner van het ‘hygge gevoel’. Een gevoel dat zich niet doet vatten in woorden. Een mislukte poging: het is een typisch Deens warmte gevoel, een nestelen met vrienden op een fijne locatie en tezamen keuvelen, nippend aan een lekker drankje. Woensdag nog in Saloonen, een authentiek (hoewel de uitbaters komen van IJsland) erg leuk ingericht cafeetje, niet al te groot, er heerst een stijl van ‘alles kan en het past zelfs bij elkaar’, olijvenhandcrème op toilet (het zijn de kleine dingentjes die het hem doen), en een algemene geur van gezelligheid. Het was Hans die me er op attent maakte, maar deze woensdagavond waren we de trotste eigenaars van het hygge gevoel.


July x.

zondag 27 september 2009

Chapter Two: Exploring in the broadest sense


Deze twee weken kenden een eigenaardig ritme. Soms vloog de tijd en dan weer stond ze stil, soms was ik energiek en dan weer erg moe, tussen loslaten en vasthouden, tussen veel volk en op mezelf, gedachteloos tegenover gedachtestroom… Boeiend, maar soms ook vermoeiend.
Weekdagen zijn hier erg leuk varierend. Een zonnige lunch met Laroux bijvoorbeeld, met zicht op een kanaaltje met authentieke bootjes. We hebben samen de gedraaide torenspits in Christiana beklommen. Hoe dichter we de top naderden, hoe smaller de houten trap werd. Laroux, een meter in de achtig, kreeg het benauwd. Ik een meter tweeënzestig én een half, voelde me nog in mijn nopjes. De wereld is aan de kleine mensen. Eens boven een prachtig uitzicht over de stad. Eindelijk ook de brug die Denemarken met Zweden, Malmö, verbind gezien. ( Malmö staat hoog op mijn to do lijstje) Achteraf de allerbekendste pastriesshop van Kopenhagen gepasseerd, de geur van zoete zondes glipte door de raamopeningen. Vroom als ik ben, besloot ik om hier pas binnen enkele weken (nog zolang) met mijn ongetwijfeld meest zoete believende bezoek terug te passeren. Nu even doorbijten, versnelling sneller (maar Laroux ging trager…) Verder ook nog koffiepauzes met Kristof op een bedje van talige gesprekken en Russische geschiedenis. Ik vraag me af hoe het toch komt dat ik steeds weer Russofielen tegen het lijf loop. Kuieren door de straatjes en zonnen op de vele groene plekjes maken een gewone dag opeens zo licht en dromerig. Drukte, boeken, en opeens, rust, zachtheid, spelende kinderen, rondrijdende ouders met bakfietsen waarin peuters liggen te soezen, oudjes die hun wandeling rond de vijver maken, koppeltjes op de vele verscholen bankjes, de meneer van de groendienst die steeds vriendelijk knikte als hij passeert. De Kopenhagers zijn een aardig volkje die weten hoe te genieten.
De laatste weken heb ik zoveel leuke onverwachtse mailtjes van het thuisfront gekregen. Ik werd oprecht vrolijk om te zien hoeveel mensen me graag stukjes van hun leven willen meedelen zelfs al ben ik nu even wat verder weg. Ik heb geluk, dacht ik telkens weer, en schreef al dan niet prompt een mail terug. Een mens beseft pas hoe goed hij het heeft wanneer hij er even afstand van doet.
Een intens, kort maar zalig weerzien met Anton. Nog nooit van elkaar zo lang gescheiden te zijn geweest, was ik plezierig zenuwachtig. Inkopen gaan doen met mijn “Antonlijstje”, crumble met rode vruchten gemaakt, die lust hij het liefst, een leuk kleedje aangetrokken en veel te vroeg naar de luchthaven vertrokken, je weet maar nooit als de wind eens goed zou zitten. Een zonovergoten weekend, elkaar en Kopenhagen vlogen voorbij. Ik kijk al uit naar ons volgende weerzien. Iets niet hebben, doet pas beseffen hoezeer je iets nodig hebt en mist.
Ik weet niet hoe het kwam, maar sinds mijn bezoek aan Christianastad samen met Anton, werd ik heel de week bestookt met vragen over mijn druggebruik, de een stelde het wat implicieter dan de ander. Ikzelf maak geen onderscheid tussen alcohol en ander druggebruik, je moet bij beide je maat kennen en het niet gebruiken als een vluchtmiddel, een manier om dingen waarmee je mee zit te verdrinken, want dan kan het tot verslavingen leiden. Maar als het over mezelf gaat, maak ik wel een ‘geconditioneerd onderscheid’ noem ik het. Voor mezelf is een glas wijn meer aanvaard en oké dan een joint. Het heeft natuurlijk ook te maken met de gevolgen op je lichaam. Alcohol kan je doseren, joints, althans ik, veel minder. Je wordt high of niet, bij alcohol kan je tipsy worden of ladderzat, jij bepaalt. Vaak van mening verschilt, leuke discussies gehad, het alcoholprobleem van onze maatschappij in kaart gebracht, met een glas rode wijn om het allemaal wat helder te kunnen zien. Ik voelde me precies terug zeventien, zulke discussies hield ik toen zo vaak, iets minder radicaal geworden, maar de 'fond' is hetzelfde gebleven.
Deze twee weken kenden heel wat primeurs, waaronder ook mijn eeste ‘day trip’ buiten Kopenhagen. Wat normaal met een groep van een zestal mensen zou plaatsvinden, draaide uit tot een heuse bende van twintig mensen, uiteraard uit alle hoeken van de wereld. Helsingor met Hamlets kasteel (Kronborg Castle) en het Lousiana Museum bleken een schot in de roos te zijn. Uiteraard wilde ik nóg meer uit deze dag halen. Samen met vier andere dapperen vertrokken op queeste naar een tweede kasteel, Frederiksborg Castle, twintig minuten treinen.
Natuurlijk hadden we niet gerekend op slechts een trein per uur terug naar Helsingor om zo naar Humblebaek en het Lousiana Museum te gaan. Eens aangekomen in Hilervod, hadden we vijfendertig minuten op de kop om het kasteel te vinden, te bewonderen en terug te keren. Op een verhoogd wandeltempo zoemden we door een onbekende stad, en zagen we na een tiental minuten een eerste glimp van het magische kasteel. (veel mooier dan Kronborg!) Enkele minuten later bereikten we het kasteel, namen we vlug vlug heel wat foto’s, veel ‘Wauw this is amazing, look at the water and those gardens behind you, I should take a picture of this fontain…’ rolden uit onze monden. Na deze korte fotostop liepen we letterlijk terug naar onze trein. Op minder dan een kwartier moesten we terug geraken. Nu loop ik wel graag met Caroline een rondje in het park achter mijn hoek, en Hans heeft ook een goede conditie, dit was echt afzien: kasseien, zware zak, net gegeten, en Helena met ons mee die het graag allemaal wat rustiger zag. Maar, we hebben het gehaald! Op de terugweg vielen mijn vier dapperen, na heel wat zuchten en puffen in een korte slaap. Ik begon spontaan te lachen, dit zijn de momenten waarop we met plezier zullen terugblikken. Het onderste uit de kan halen kan af en toe zo’n deugd doen. Leven op het ritme van een jong veulen, ’s avonds uitgeput in de zetel ploffen en denken, volgende keer doen we het wat rustiger, tot die volgende keer er dan is. Deze reisstijl van hebzuchtige dagen, een honger naar alles te hebben gezien, afgewisseld met rustige dagen, genietend in de zon met alleen jezelf, je gedachte en een blocnote en een goed boek, vind ik geweldig.
The Lousiana Museum in Humblebaek, waarvoor ik wél de nodige tijd voor wou reserveren, was ongelooflijk. De vaste tentoonstelling stelde niet al te veel voor al is de setting geweldig. Een prachtig landhuis met ontelbare ondergrondse ruimtes en een schitterende tuin met moderne beeldhouwwerken die overgaat in de inmense watervlakte van de zee. Uniek. De tijdelijke tentoonstelling ‘green architecture’ staat dan daarentegen garant voor drie uur fascinatie. Tijd te kort om in al die artiesten hun leefwereld te geraken. De oneliners, maquettes, projecten, brainstormen, verscheidenheid en toch uniciteit in hun werk deden met versteld staan. Samen zoeken ze naar duurzame oplossingen voor de toekomst van morgen in grootsteden. Hoe iedereen werkelijk het recht dient te hebben om in een stad te kunen leven, door betaalbaarheid en herinrichting. Hoe sociale mix, diversiteit en ecologie combineren. Vragen waar ik als stadsmens, ecologisch iemand en socialist geïntegreerd door ben.
Ik kijk er naar uit om de rest van dit land te leren kennen. Erasmus, exploring in the broadest sense.

July x.

ps: een Deens openbaar transport weetje. In de bussen en treinen vind je citaten van bekende denkers terug. Leuk concept om je volk op zijn minst naast "To be or not to be", wat nieuws bij te brengen.

zaterdag 12 september 2009

Chapter One


De langverwachte eerste letters die samen het verhaal “July in Kopenhagen” zullen ontmantelen, zijn eindelijk op deze cyberwereld te lezen! Het heeft even geduurd vooraleer ik de goesting had om te schrijven over deze stad, dit avontuur, deze onvergetelijke ervaring in een student zijn studietijd. Ik vond totnogtoe de juiste feeling enkel op de fiets, onder mensen, onder de douche, tijdens het koken, maar niet achter mijn pc. Ik zou jullie, mijn dierbare lezers, hebben misleid moest ik mezelf op de dooie momenten op deze blog hebben gestort. Ik zou Kopenhagen onrecht aan hebben gedaan en nog veel erger, ik zou mezelf niet hebben geamuseerd tijdens het schrijven van dit verhaal. Ik schrijf omdat ik er zin in heb, en het schrijven zelf houdt de zin er meestal lang genoeg in, zodat ik jullie kan laten meeproeven van hoe ik me hier voel, wat ik hier doe, wie ik hier tegenkom en wat ik allemaal ontdek. Spannend he.

Dat de Scandinaviër welgestructureerd was, was ik op het thuisfront al gewaargeworden, maar dat hij echt niets aan het toeval overlaat en meer nog, anticipeert op de nieuwkomer zijn gedrag, dat had ik niet durven denken. Michelle, mijn mentor- iemand die de internationale studenten wegwijs maakt in de administratieve taken die je moet doorlopen om hier enig bestaansrecht te hebben, het notoire CPR nummer bemachtigen is een hele karwij- zette me voor de deur van mijn nieuwe thuis af. Vanaf daar nam mijn Landlord- Jakob Jakobsen Roetingen heet hij, van een mondje vol lachwekkendheid gesproken- over door voetsporen als wegwijzer naar mijn kamer achter te laten. Hans & Grietje is waarschijnlijk zijn favoriete sprookje, thans niet van Hans Christian Andersen. Ook al kon hij me niet persoonlijk ontvangen, vergissen van locatie was uitgesloten. Je weet maar nooit waar ik het allemaal zou gaan zoeken in dit vijfenveertig vierkante meter tellende paradijs. Geweldig! Al probeer ik juist dat structureerkantje in mezelf te mijden, op sommige momenten doet het deugd dat een ander je voor is.
I had arrived. Onmiddellijk kennis gaan maken met de plaatselijke nachtwinkel, de buurt een beetje gaan verkennen en me bij de terugkomst plots beseft dat ook hier mijn kamer de typische Ikea- turnover ondergaan heeft. Alles is overal hetzelfde…
Boeken, café latte met heerlijke siroopjes (en af en toe wat slagroom), een open blik en deze stad was van dag één een voltreffer! Ik was net Stockholm gewend, maar Kopenhagen kent er ook wat van, net iets kleiner maar oh zo geraffineerd, het zit hem zoals bij de meeste dingen in de details, ook bij dit pareltje. Zelfs op een zondag kon ik genoeg van de winkelvitrines opmaken om te beseffen dat ze hier ‘voor zijn op ons’ op heel wat vlakken, niet enkel met hun design. Op ecologisch en ethisch vlak als het op het vervaardigen van voorwerpen op aan komt, op culinair vlak, architecturaal, design, urbanistisch… op een ogenschijnlijk normale zondag in augustus, in koffiezaak Baresso, besefte ik dat ik het getroffen had. Deze stad gaat mij bekoren!
Na het administratieve gehakketak te hebben doorlopen, begon de ontdekking van mijn mede- exchangers. Grappig dat we allemaal in dat zelfde bootje zaten. Sommigen al wat langer, andere nog maar net. Spanjaarden, Singaporesen, Canadezen, Polen, IJslanders, Australiërs, Chinezen, Duisters, Fransen… ik had nog nooit voordien tegen zoveel verschillende nationaliteiten op een dag gesproken! Zo stonden me er nog meer unieke dingen te beleven. De eerste dagen waren verkennend en vermoeiend: small talk met af en toe wat ”big talk” (en dat na slechts enkele dagen), ontdekkingscascades en een studentenoverrompeling. En toch, in die eerste week creëer je onbewust je kliek. Ik heb zelfs al een kliekje in die kliek. Mijn Kopenhaagse kern bestaat uit een mix van drie landen, twee geslachten, twee studies, en variërende grootte: Laroux, Kristof en Hans (van ver naar dichtbij: Canada, Hongarije en Duitsland)
Mijn eerste lessen, mijn eerste bezoek, mijn eerste café avond, mijn eerste tentoonstelling…. zoveel primeurs en zo weinig dieptepunten. Utopia is niet zover weg.
Nu ik ondertussen twee weken op de kop in Kopenhagen ben, begin ik me zelf er op te betrappen dat ik Kopenhaagse trekjes krijg: de fiets is mijn alles- en zelfs de verkeersregels respecteer ik hier voorbeeldig; ‘cosyen’ is een typisch Studiestraede- ding (niet toevallig dat daar ook de rechtenfaculteit zit); consumeren is duur- dus maak ik mijn boterhammetjes extra aantrekkelijk en ga de strijd met de broodjeszaken aan (enkel voor de cafés bezwijk ik nu en dan); proffen tutoyeren is normaal en actief nadenken is een state of mind; schoonheid vind je in alles terug als je maar goed genoeg zoekt; Engels wordt mijn tweede taal….
Kopenhagen, verkennende July op de fiets met ogen wijd open en (opkomende) Engelse gedachtestromen. I like it!!

zondag 6 september 2009

vrijdag 4 september 2009