De langverwachte eerste letters die samen het verhaal “July in Kopenhagen” zullen ontmantelen, zijn eindelijk op deze cyberwereld te lezen! Het heeft even geduurd vooraleer ik de goesting had om te schrijven over deze stad, dit avontuur, deze onvergetelijke ervaring in een student zijn studietijd. Ik vond totnogtoe de juiste feeling enkel op de fiets, onder mensen, onder de douche, tijdens het koken, maar niet achter mijn pc. Ik zou jullie, mijn dierbare lezers, hebben misleid moest ik mezelf op de dooie momenten op deze blog hebben gestort. Ik zou Kopenhagen onrecht aan hebben gedaan en nog veel erger, ik zou mezelf niet hebben geamuseerd tijdens het schrijven van dit verhaal. Ik schrijf omdat ik er zin in heb, en het schrijven zelf houdt de zin er meestal lang genoeg in, zodat ik jullie kan laten meeproeven van hoe ik me hier voel, wat ik hier doe, wie ik hier tegenkom en wat ik allemaal ontdek. Spannend he.
Dat de Scandinaviër welgestructureerd was, was ik op het thuisfront al gewaargeworden, maar dat hij echt niets aan het toeval overlaat en meer nog, anticipeert op de nieuwkomer zijn gedrag, dat had ik niet durven denken. Michelle, mijn mentor- iemand die de internationale studenten wegwijs maakt in de administratieve taken die je moet doorlopen om hier enig bestaansrecht te hebben, het notoire CPR nummer bemachtigen is een hele karwij- zette me voor de deur van mijn nieuwe thuis af. Vanaf daar nam mijn Landlord- Jakob Jakobsen Roetingen heet hij, van een mondje vol lachwekkendheid gesproken- over door voetsporen als wegwijzer naar mijn kamer achter te laten. Hans & Grietje is waarschijnlijk zijn favoriete sprookje, thans niet van Hans Christian Andersen. Ook al kon hij me niet persoonlijk ontvangen, vergissen van locatie was uitgesloten. Je weet maar nooit waar ik het allemaal zou gaan zoeken in dit vijfenveertig vierkante meter tellende paradijs. Geweldig! Al probeer ik juist dat structureerkantje in mezelf te mijden, op sommige momenten doet het deugd dat een ander je voor is.
I had arrived. Onmiddellijk kennis gaan maken met de plaatselijke nachtwinkel, de buurt een beetje gaan verkennen en me bij de terugkomst plots beseft dat ook hier mijn kamer de typische Ikea- turnover ondergaan heeft. Alles is overal hetzelfde…
Boeken, café latte met heerlijke siroopjes (en af en toe wat slagroom), een open blik en deze stad was van dag één een voltreffer! Ik was net Stockholm gewend, maar Kopenhagen kent er ook wat van, net iets kleiner maar oh zo geraffineerd, het zit hem zoals bij de meeste dingen in de details, ook bij dit pareltje. Zelfs op een zondag kon ik genoeg van de winkelvitrines opmaken om te beseffen dat ze hier ‘voor zijn op ons’ op heel wat vlakken, niet enkel met hun design. Op ecologisch en ethisch vlak als het op het vervaardigen van voorwerpen op aan komt, op culinair vlak, architecturaal, design, urbanistisch… op een ogenschijnlijk normale zondag in augustus, in koffiezaak Baresso, besefte ik dat ik het getroffen had. Deze stad gaat mij bekoren!
Na het administratieve gehakketak te hebben doorlopen, begon de ontdekking van mijn mede- exchangers. Grappig dat we allemaal in dat zelfde bootje zaten. Sommigen al wat langer, andere nog maar net. Spanjaarden, Singaporesen, Canadezen, Polen, IJslanders, Australiërs, Chinezen, Duisters, Fransen… ik had nog nooit voordien tegen zoveel verschillende nationaliteiten op een dag gesproken! Zo stonden me er nog meer unieke dingen te beleven. De eerste dagen waren verkennend en vermoeiend: small talk met af en toe wat ”big talk” (en dat na slechts enkele dagen), ontdekkingscascades en een studentenoverrompeling. En toch, in die eerste week creëer je onbewust je kliek. Ik heb zelfs al een kliekje in die kliek. Mijn Kopenhaagse kern bestaat uit een mix van drie landen, twee geslachten, twee studies, en variërende grootte: Laroux, Kristof en Hans (van ver naar dichtbij: Canada, Hongarije en Duitsland)
Mijn eerste lessen, mijn eerste bezoek, mijn eerste café avond, mijn eerste tentoonstelling…. zoveel primeurs en zo weinig dieptepunten. Utopia is niet zover weg.
Nu ik ondertussen twee weken op de kop in Kopenhagen ben, begin ik me zelf er op te betrappen dat ik Kopenhaagse trekjes krijg: de fiets is mijn alles- en zelfs de verkeersregels respecteer ik hier voorbeeldig; ‘cosyen’ is een typisch Studiestraede- ding (niet toevallig dat daar ook de rechtenfaculteit zit); consumeren is duur- dus maak ik mijn boterhammetjes extra aantrekkelijk en ga de strijd met de broodjeszaken aan (enkel voor de cafés bezwijk ik nu en dan); proffen tutoyeren is normaal en actief nadenken is een state of mind; schoonheid vind je in alles terug als je maar goed genoeg zoekt; Engels wordt mijn tweede taal….
Kopenhagen, verkennende July op de fiets met ogen wijd open en (opkomende) Engelse gedachtestromen. I like it!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten