dinsdag 17 november 2009

Chapter five: The Queen and I


Ik wil de laatste maand in deze stad ten volle beleven, de nasmaak van Erasmus lang bewaren, als goede wijn die je blijft zoeken en tevergeefs niet terugvindt, maar tegelijk je zintuigen voor een lange tijd meer openstelt. Het besef dat dit verhaal op zijn einde loopt, stemt me triest. Hoewel ik de laatste jaren bij de meeste veranderingen en momenten van afscheid het niet zo moeilijk leek te hebben, krijg ik het nu al af en toe benauwd. Ik wil de confrontatie en ontdekking, plaatsen, mensen en mezelf vasthouden, koesteren, niet vergeten of verdringen. Hopelijk lukt het me in de Brusselse context waarin ik zal worden gesmeten midden december. Ik probeer me alvast te wapenen voor een nostalgische periode, misschien dat het wel leidt tot prachtige sonnetten, dan heeft de buitenwereld er ook nog iets aan. Uiteraard kijk ik er naar uit om vrienden terug te zien, te horen, hun manier van bewegen, praten, lachen, aanraken, hun verhalen en plannen terug volledig te ondergaan en er deel van uitmaken. Juist dankzij deze ervaring besef ik dit maar al te goed...
Genoeg met in de toekomst te kijken, even terug naar het recente gekleurde verleden.
Mijn nieuwe botjes hebben me vorige week naar de opera gespurt. Van een foute inschatting gesproken. Kristof, mijn operagezelschap, stond al even op me te wachten. Op de fiets was ik al allerlei scenario’s aan het bedenken: dat het me speet, en dat als de deuren al gesloten waren ik naast de Hoegaerden die ik bij me had er nog eentje wou trakteren, dat we op zijn minst nu weten waar het is, en dat ik in het vervolg hem gewoon volg en de bootbus zou nemen, dat ik achter trage mensen fietste waarvan ik afhankelijk was op die doolhofachtige industriebaan, dat ik schrik had terug te vallen zoals de vorige keer, en dat het eigenlijk echt niet van mijn gewoonte is al zou hij dat moeilijk kunnen geloven nu het al de tweede keer op rij erg nipt was. Maar doemscenario’s waren niet nodig, ik kwam haast gelijktijdig met de koningin binnen, Kristiofs eerste fluisterende woorden “Thank god you’re late, we were so close to the Queen”, brachten me onmiddellijk terug op mijn gemak. Hoewel mijn talenkennis nog geen Italiaans of Deens onder haar geledingen telt, was het verhaal me duidelijk, en kon mijn beperkt muzikaal gehoor met zekerheid opmaken dat de zangeres een prachtige stem (en prachtig rood haar) had. Het was lang geleden om zo’n 'afgewerkt' geheel te zien: dans, muziek en decor schitterde in een unieke locatie. Achteraf op de receptie, hielden heerlijke wijn en schattige ‘omgekeerde’ kopjes appelcrumble er ons tot na middernacht. In tussentijd leuke Portugezen leren kennen die ik sneller dan verwacht terugzag.
Vrijdag de 13e is een dag dat als een van de topdagen in mijn Erasmusperiode zal doorgaan. Een drievoudige verjaardag werd nog nooit zo lekker, overvloedig, geweldig gezellig onthaald. Met meer dan 50 mensen (waaronder de Portugeze meisjes van de opera), en zeker 15 nationaliteiten werd deze avond en nacht onvergetelijk. Als vanzelf rolden de mensen binnen, met eten en drinken bij zich en zin om er een leuke avond van te maken.
Een laatste primeur, de regionale verkiezingen! Waar men als nieuwkomer in België enkele jaren moet wachten op dit recht, kreeg ik het als Eramsusser in mijn schoot geworpen. De gulden middenweg lijkt me nog steeds het beste. Een zekere burgerplicht en kennis van de lokale politiek draagt bij om een doordacht bestuur aan de macht te krijgen (althans zo zou het moeten…). Waar er in België stemplicht is doet men moeilijker als in Denemarken, waar er enkel stemrecht geldt. Lekker old fashioned, kreeg ik twee grote bladen mee en verdween ik achter het blauwe doek in de plaatselijke turnzaal. Op zijn minst zal ik in twee verschillende landen het socialisme hebben verdedigd. Ideologie draag je overal met je mee.

July x.

dinsdag 10 november 2009

Chapter Four: Onuitgegeven sprookje


Na jullie een kleine maand stilte aan te bieden, is de tijd gekomen om een nieuw tipje van de Deense sluier op te lichten. De interesse extra aangewakkerd, hoop ik dat die extra levenswijsheid dat tikkeltje meer aan mijn teksten kan geven.
Ik ben verhuisd! Het wachten en het verhuizen waren de moeite waard. Eindelijk heb ik een verhuiswagen mogen in- en uitladen en uiteraard heb ik ook meegereden in dat volgepropte busje. Samen met mijn Landlord heb ik een avond en nachtje "ikea- doe het zelver" gespeeld. We sloten dit gebeuren af met een nachtelijke wandeling in onze nieuwe buurt, pauzeerde aan het water, waar het neonlicht de slapende stad verlichtte en ons toeliet om stukjes van deze hipste buurt bij middernacht te kunnen zien. De brede lanen worden gevuld met gezellige restaurantjes en designwinkeltjes waardoor de statige herenhuizen overdag omgeven worden door een aangename drukte. Opmerkelijk genoeg is het hier goedkoper consumeren dan aan de Tivoligekte drie kilometer verderop.
Mijn benen doen er nog geen twintig minuten over om bisschop Absalon over de stad te zien waken. Ik vind het een heerlijk gevoel om ’s ochtends door een drukke stad te wandelen en ’s avonds in een totaal andere sfeer terug te keren.

De voorbije zondagen waren erg cultureel, zo zag ik de Carlsberg Glyptotek, het SMK en The Lousianamuseum (dat laatste voor de tweede keer) En omdat mijn horizon ook tot voorbij Kopenhaagse grond reikt: Mont Klint. Volgens menig reisgids en reiziger de plek om zien. Toegegeven, het was de moeite. En al een geluk, want deze trip organiseren was geen sinecure. Niet alleen is het openbaar vervoer niet erg 'Mont Klint georiënteerd' (heenreis: twee treinen en twee bussen, gemiddeld 3 uur onderweg) en enorm duur, de autobedrijven eisen bovendien ook nog eens een minimumleeftijd van 23 jaar (en minstens een jaar rijervaring). Al mijn Erasmusvrienden zijn of ouder en bang om te rijden, of jonger maar zeer ervaren. Op Pierre na… de redder van de ongelooflijke dag, 23 en massa's ervaring van op de Franse periferie. Al moest ik tot de laatste minuut het weerbericht stellig tegenspreken en de kwaliteit van regenjassen in de verf zetten voor onze auto vol te krijgen. (en het heeft inderdaad niet geregend) Op de terugweg zijn we even gestopt in een klein dorpje, ook wel ‘Big Brother- village’ genoemd. De meeste huizen hebben voor hun raam een gebogen spiegel hangen, zodat men veilig achte raam de voorbijgangers kunnen inspecteren. Het pittoresk dorpje, met haar brede straat in robuuste kassei, roze huizen en bloemige voortuintjes, lijkt angst voor het onbekende te hebben. Of is het gewoon de verveling die is omgeslagen in ziekelijke nieuwsgierigheid?
Ook Malmö met Niels als plaatselijke Erasmusgids, heeft mijn Kopenhaagse verroesting tegengegaan. Geweldig hoe gek die Turning Torso is gebouwd.

Nog een primeur: Balkanfeest! In de Ideal Bar gingen tientallen Polen uit hun dak, en ik deed lekker mee. Toegegeven, dansen op het ritme van de Balkan is veel vermoeiender dan onze westerse muziek. Geen minuut staan beide voeten samen op de grond.

Wat de ‘wekelijkse’ dagen betreft, zijn mijn middagen de laatste tijd gevuld met Franse praatjes met een touch van Canada en een goedkope cappuccino uit de automaat in de bib. Ondertussen heb ik een vergelijkende studie chai latté gehouden op basis van alle cafeetjes in een straal van 150 meter van de Jurahuset. Ricco’s blijft de nummer een, Björgines wint thans op financieel bewuste dagen en Squeeze me first tezamen met N°23 Apsi bengelen ver van achter. De een is thans goedkoop, maar niet erg lekker en de ander biedt niets extra van smaak maar veel minder van hoeveelheid. The Livingroom en the Bookshop Café zijn gezellige plekjes, maar geen snelle tussendoortjes. Salonen wint trouwens van beide wat gezelligheid betreft. En hier bereik ik het punt dat ik de lezer kwijt ben, althans de lezer die niet vertrouwd is in de buurt rond de Studiestraede in Kobenhavn. Over cafeetjes gesproken, Olivia en Tom hebben de ‘release’ van het Carlsberg Christmas beer meegemaakt. En Tom heeft zich opgeofferd dit onbekend brouwsel te proeven. Mijn Landlord is daarentegen minder ‘avontuurlijk’. Hij weigert Duvel, Maredsous en Hoegaerden (citroen en gewoon). Nationalistisch als hij is, blijft hij trouw aan de traditionele Deense bieren.

Ondertussen zijn de verjaardagsplannen gesmeed bij een diner à trois, een Chileense kok en Argentijnse wijn zorgde voor de nodige pit. Vrijdag 13 november, is niet alleen de dag om Lotto te spelen (dixit radio één), maar ook de avond dat een meute Erasmussers een drievoudig verjaardagsfeest zal beleven. Ik kijk er naar uit en stel (gecensureerd) beeldmateriaal op tijd en stond ter beschikking. Mijn verjaardag zelf kon alleszins niet beter zijn. Met Anton bij mij, koud zonnig weer en drie weken opgestapelde liefde, werd het afgelopen weekend een sprookje dat Hans Christian Andersen voor zichzelf bewaarde in een geheime kast. Enkel indien de wereld wordt bedreigd met de uitsterving van liefde, wordt dit laatste sprookje uitgegeven.

July x.