vrijdag 16 oktober 2009

Chapter Three: Hygge gevoel


Ondertussen durf ik met enige trots te stellen dat ik stilaan ‘ingeburgerd’ ben. De dagdagelijkse dingen verlopen erg vlot en worden de laatste tijd aangenaam vervolledigd met kleine pogingen tot Deense conversaties, beter gezegd Engelse dialoogjes met winkelende of fietsende Denen. Ze nemen me dus voor een Deense, dat zegt genoeg niet waar. Na enkele zinnen zeg ik met enige schaamte: “I’m sorry I don’t speek English, but please don’t stop our conversation.” Soms valt ze stil, vaak als het wat oudere mensen zijn die ik ’s middags ontmoet in het parkje vlakbij de unief, maar er zijn ook momenten dat ze wordt verder gezet. Zo nog deze ochtend in Netto (inkopen doende voor Anton en mij) vroeg er een Deense man, ik schat rond de vijfenveertig, of ik de koffie wist staan, eerst in het Deens en vervolgens in het Engels. We stonden net aan het rayon van koffie en thee, dus keken we samen even rond. Ik deed een suggestie, maar verontschuldigde me al bij voorbaat wijzende naar de kamillethee in mijn kar. Mijn suggestie werd afgeslagen en hij nam me vervolgens voor een Schotse. Helaas. “Oh, well than you certainly hang out with a lot of Scottish people.” De derde teleurstelling nog steeds in diezelfde rayon, deze week stonden er vooral Polen op mijn menu. En dat was het punt waar ik eindelijk de Deense humor heb leren kennen: van de Noord of de- Zuidpool? Ik had hem niet zo goed verstaan dus herhaalde ik mijn Belgische afkomst, en toen legde hij kort zijn grap uit. In andere talen en met ogenschijnlijk een slecht gehoor, is het soms moeilijk elkaar ‘echt te vatten’. Maar ik vond het een geweldig moment, met zoveel fierheid kon hij ‘hun’ grapje uitleggen aan zo’n onschuldig meisje.
Hoewel, om alle Deense kantjes onder de knie te hebben, moet ik hier eerst alle seizoenen ondergaan. De laatste weken heb ik rukwinden horen razen en tegen mijn mooie, maar fysisch niet erg windwerende, regenjas gevoeld. Ik ben af en toe midden op een weg stilgevallen, en liep met schaamrood snel verder. Ik was blij dat er mensen mijn voorbeeld volgden, op zulke momenten verdwijn ik liever even in de massa. Regenbuien hebben zich totnogtoe enkel voorgedaan wanneer ik onder Belgisch volk vertoef. Twee weken geleden toen mama en Jacky Belgische warmte kwamen brengen, heeft het dan ook pijpenstelen geregend overgoten met een in Deense normen matige wind. Maar wij lieten ons geluk niet bepalen door de deze Scandinavische weergoden en trotseerden dit alles met Franse stijl (een baret buiten Parijs is best ook klassenvol) Het was een ‘quality’ weekend, om die hippe term toch ook een keertje te gebruiken. Tijd voor elkaar, in een ander scenario, met de geneugten des levens (hoe kan het ook anders als er een notoire genieter deel uitmaakt van dit gezelschap), het was in een erg korte maar intense tijd ten volle genieten.

De voorbije weken leefde ik nog steeds op het Erasmusritme verder, wat voor een misschien zelfs licht over geëngageerd persoon in België toch wel een heuse aanpassing en verademing betekende. Niet dat ik er niet naar uitkijk een groot aantal activiteiten en vooral mensen en gesprekken terug op te nemen. Ik besef dat ‘mijn kern’ niet wegloopt.
Filmavondjes op het veruit luxueuste studentenhome. De film liep dan ook een vijftiental minuten vertraging op, ik moest dit alles toch even van dichtbij gaan bekijken. Hoewel het home naar mijn smaak iets te koud was ingekleed, kon je niet ontkennen dat hier een hoog staaltje design en functionaliteit voor nodig was. Mijn tweede filmervaring was een beetje thuiskomen in mijn Antwerps kot. De gemeenschappelijke plekken waren niet erg om naar huis over te schrijven, maar de kamer was fantastisch, en de film een beetje zwaar. Verder zoek ik gezellige cafeetjes op in en rond het centrum om vervolgens ellenlange mails te schrijven, en papieren boeken te lezen (om niet steeds gekluisterd achter dit scherm te moeten zitten). ‘Mini- maandaguitstapjes’ met Kristof en sinds kort vervoegd door Caroline zijn momenten waar ik met een glimlach op terug kijk en naar uit kijk tegelijk. Grotere culturele evenementen als ‘Kulturnatten’ was ook een hoogtepunt in de afgelopen drie weken, met het Parlement als hoogtepunt. Ik ben er dan ook een uur blijven praten met een opkomende politica van de social liberals. We hadden een interessant gesprek over de huidige Deense regering en het werk van Denemarken in Europa. Uiteraard ben ik nog snel voor sluitingstijd gadgets bij de sociaaldemocraten gaan halen. Dat was als thuiskomen, ik werd overladen door een animo- gevoel. Verder het eerste internationaal verjaardagsfeestje meegepikt, waar ik de beruchte carrotcake heb leren kennen. In elk koffiehuis liggen ze op de toonbank, en telkens weer vond ik het zo’n vreemde combinatie. Ik mag dan wel een groenliefhebster zijn, dat vond ik toch wel erg vergaand. Maar, niets is minder waar gebleken, het was heerlijk. Geen wortelsmaak maar een heerlijke volle notensmaak, de cake wasook lekker smeuïg waardoor het samen met de zoete kaastopping een echte lekkernij was.
En verder wacht ik hier op Godot die zich volgens geruchten in de Eglisegade verstopt. Ik ben benieuwd of ik in mijn volgende blog (hopelijk met trots) kan aankondigen dat ik eindelijk verhuisd ben. Ik durf het niet meer te zeggen tegen Caroline, Dice-k en Hans, dat ik binnenkort heel dicht bij hen ga wonen. Die binnenkort duurt nu ongeveer vijf weken.

Ik ben ondertussen, dat staaft mijn ‘verdeensing’, trotse kenner van het ‘hygge gevoel’. Een gevoel dat zich niet doet vatten in woorden. Een mislukte poging: het is een typisch Deens warmte gevoel, een nestelen met vrienden op een fijne locatie en tezamen keuvelen, nippend aan een lekker drankje. Woensdag nog in Saloonen, een authentiek (hoewel de uitbaters komen van IJsland) erg leuk ingericht cafeetje, niet al te groot, er heerst een stijl van ‘alles kan en het past zelfs bij elkaar’, olijvenhandcrème op toilet (het zijn de kleine dingentjes die het hem doen), en een algemene geur van gezelligheid. Het was Hans die me er op attent maakte, maar deze woensdagavond waren we de trotste eigenaars van het hygge gevoel.


July x.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten