zondag 27 september 2009

Chapter Two: Exploring in the broadest sense


Deze twee weken kenden een eigenaardig ritme. Soms vloog de tijd en dan weer stond ze stil, soms was ik energiek en dan weer erg moe, tussen loslaten en vasthouden, tussen veel volk en op mezelf, gedachteloos tegenover gedachtestroom… Boeiend, maar soms ook vermoeiend.
Weekdagen zijn hier erg leuk varierend. Een zonnige lunch met Laroux bijvoorbeeld, met zicht op een kanaaltje met authentieke bootjes. We hebben samen de gedraaide torenspits in Christiana beklommen. Hoe dichter we de top naderden, hoe smaller de houten trap werd. Laroux, een meter in de achtig, kreeg het benauwd. Ik een meter tweeënzestig én een half, voelde me nog in mijn nopjes. De wereld is aan de kleine mensen. Eens boven een prachtig uitzicht over de stad. Eindelijk ook de brug die Denemarken met Zweden, Malmö, verbind gezien. ( Malmö staat hoog op mijn to do lijstje) Achteraf de allerbekendste pastriesshop van Kopenhagen gepasseerd, de geur van zoete zondes glipte door de raamopeningen. Vroom als ik ben, besloot ik om hier pas binnen enkele weken (nog zolang) met mijn ongetwijfeld meest zoete believende bezoek terug te passeren. Nu even doorbijten, versnelling sneller (maar Laroux ging trager…) Verder ook nog koffiepauzes met Kristof op een bedje van talige gesprekken en Russische geschiedenis. Ik vraag me af hoe het toch komt dat ik steeds weer Russofielen tegen het lijf loop. Kuieren door de straatjes en zonnen op de vele groene plekjes maken een gewone dag opeens zo licht en dromerig. Drukte, boeken, en opeens, rust, zachtheid, spelende kinderen, rondrijdende ouders met bakfietsen waarin peuters liggen te soezen, oudjes die hun wandeling rond de vijver maken, koppeltjes op de vele verscholen bankjes, de meneer van de groendienst die steeds vriendelijk knikte als hij passeert. De Kopenhagers zijn een aardig volkje die weten hoe te genieten.
De laatste weken heb ik zoveel leuke onverwachtse mailtjes van het thuisfront gekregen. Ik werd oprecht vrolijk om te zien hoeveel mensen me graag stukjes van hun leven willen meedelen zelfs al ben ik nu even wat verder weg. Ik heb geluk, dacht ik telkens weer, en schreef al dan niet prompt een mail terug. Een mens beseft pas hoe goed hij het heeft wanneer hij er even afstand van doet.
Een intens, kort maar zalig weerzien met Anton. Nog nooit van elkaar zo lang gescheiden te zijn geweest, was ik plezierig zenuwachtig. Inkopen gaan doen met mijn “Antonlijstje”, crumble met rode vruchten gemaakt, die lust hij het liefst, een leuk kleedje aangetrokken en veel te vroeg naar de luchthaven vertrokken, je weet maar nooit als de wind eens goed zou zitten. Een zonovergoten weekend, elkaar en Kopenhagen vlogen voorbij. Ik kijk al uit naar ons volgende weerzien. Iets niet hebben, doet pas beseffen hoezeer je iets nodig hebt en mist.
Ik weet niet hoe het kwam, maar sinds mijn bezoek aan Christianastad samen met Anton, werd ik heel de week bestookt met vragen over mijn druggebruik, de een stelde het wat implicieter dan de ander. Ikzelf maak geen onderscheid tussen alcohol en ander druggebruik, je moet bij beide je maat kennen en het niet gebruiken als een vluchtmiddel, een manier om dingen waarmee je mee zit te verdrinken, want dan kan het tot verslavingen leiden. Maar als het over mezelf gaat, maak ik wel een ‘geconditioneerd onderscheid’ noem ik het. Voor mezelf is een glas wijn meer aanvaard en oké dan een joint. Het heeft natuurlijk ook te maken met de gevolgen op je lichaam. Alcohol kan je doseren, joints, althans ik, veel minder. Je wordt high of niet, bij alcohol kan je tipsy worden of ladderzat, jij bepaalt. Vaak van mening verschilt, leuke discussies gehad, het alcoholprobleem van onze maatschappij in kaart gebracht, met een glas rode wijn om het allemaal wat helder te kunnen zien. Ik voelde me precies terug zeventien, zulke discussies hield ik toen zo vaak, iets minder radicaal geworden, maar de 'fond' is hetzelfde gebleven.
Deze twee weken kenden heel wat primeurs, waaronder ook mijn eeste ‘day trip’ buiten Kopenhagen. Wat normaal met een groep van een zestal mensen zou plaatsvinden, draaide uit tot een heuse bende van twintig mensen, uiteraard uit alle hoeken van de wereld. Helsingor met Hamlets kasteel (Kronborg Castle) en het Lousiana Museum bleken een schot in de roos te zijn. Uiteraard wilde ik nóg meer uit deze dag halen. Samen met vier andere dapperen vertrokken op queeste naar een tweede kasteel, Frederiksborg Castle, twintig minuten treinen.
Natuurlijk hadden we niet gerekend op slechts een trein per uur terug naar Helsingor om zo naar Humblebaek en het Lousiana Museum te gaan. Eens aangekomen in Hilervod, hadden we vijfendertig minuten op de kop om het kasteel te vinden, te bewonderen en terug te keren. Op een verhoogd wandeltempo zoemden we door een onbekende stad, en zagen we na een tiental minuten een eerste glimp van het magische kasteel. (veel mooier dan Kronborg!) Enkele minuten later bereikten we het kasteel, namen we vlug vlug heel wat foto’s, veel ‘Wauw this is amazing, look at the water and those gardens behind you, I should take a picture of this fontain…’ rolden uit onze monden. Na deze korte fotostop liepen we letterlijk terug naar onze trein. Op minder dan een kwartier moesten we terug geraken. Nu loop ik wel graag met Caroline een rondje in het park achter mijn hoek, en Hans heeft ook een goede conditie, dit was echt afzien: kasseien, zware zak, net gegeten, en Helena met ons mee die het graag allemaal wat rustiger zag. Maar, we hebben het gehaald! Op de terugweg vielen mijn vier dapperen, na heel wat zuchten en puffen in een korte slaap. Ik begon spontaan te lachen, dit zijn de momenten waarop we met plezier zullen terugblikken. Het onderste uit de kan halen kan af en toe zo’n deugd doen. Leven op het ritme van een jong veulen, ’s avonds uitgeput in de zetel ploffen en denken, volgende keer doen we het wat rustiger, tot die volgende keer er dan is. Deze reisstijl van hebzuchtige dagen, een honger naar alles te hebben gezien, afgewisseld met rustige dagen, genietend in de zon met alleen jezelf, je gedachte en een blocnote en een goed boek, vind ik geweldig.
The Lousiana Museum in Humblebaek, waarvoor ik wél de nodige tijd voor wou reserveren, was ongelooflijk. De vaste tentoonstelling stelde niet al te veel voor al is de setting geweldig. Een prachtig landhuis met ontelbare ondergrondse ruimtes en een schitterende tuin met moderne beeldhouwwerken die overgaat in de inmense watervlakte van de zee. Uniek. De tijdelijke tentoonstelling ‘green architecture’ staat dan daarentegen garant voor drie uur fascinatie. Tijd te kort om in al die artiesten hun leefwereld te geraken. De oneliners, maquettes, projecten, brainstormen, verscheidenheid en toch uniciteit in hun werk deden met versteld staan. Samen zoeken ze naar duurzame oplossingen voor de toekomst van morgen in grootsteden. Hoe iedereen werkelijk het recht dient te hebben om in een stad te kunen leven, door betaalbaarheid en herinrichting. Hoe sociale mix, diversiteit en ecologie combineren. Vragen waar ik als stadsmens, ecologisch iemand en socialist geïntegreerd door ben.
Ik kijk er naar uit om de rest van dit land te leren kennen. Erasmus, exploring in the broadest sense.

July x.

ps: een Deens openbaar transport weetje. In de bussen en treinen vind je citaten van bekende denkers terug. Leuk concept om je volk op zijn minst naast "To be or not to be", wat nieuws bij te brengen.

zaterdag 12 september 2009

Chapter One


De langverwachte eerste letters die samen het verhaal “July in Kopenhagen” zullen ontmantelen, zijn eindelijk op deze cyberwereld te lezen! Het heeft even geduurd vooraleer ik de goesting had om te schrijven over deze stad, dit avontuur, deze onvergetelijke ervaring in een student zijn studietijd. Ik vond totnogtoe de juiste feeling enkel op de fiets, onder mensen, onder de douche, tijdens het koken, maar niet achter mijn pc. Ik zou jullie, mijn dierbare lezers, hebben misleid moest ik mezelf op de dooie momenten op deze blog hebben gestort. Ik zou Kopenhagen onrecht aan hebben gedaan en nog veel erger, ik zou mezelf niet hebben geamuseerd tijdens het schrijven van dit verhaal. Ik schrijf omdat ik er zin in heb, en het schrijven zelf houdt de zin er meestal lang genoeg in, zodat ik jullie kan laten meeproeven van hoe ik me hier voel, wat ik hier doe, wie ik hier tegenkom en wat ik allemaal ontdek. Spannend he.

Dat de Scandinaviër welgestructureerd was, was ik op het thuisfront al gewaargeworden, maar dat hij echt niets aan het toeval overlaat en meer nog, anticipeert op de nieuwkomer zijn gedrag, dat had ik niet durven denken. Michelle, mijn mentor- iemand die de internationale studenten wegwijs maakt in de administratieve taken die je moet doorlopen om hier enig bestaansrecht te hebben, het notoire CPR nummer bemachtigen is een hele karwij- zette me voor de deur van mijn nieuwe thuis af. Vanaf daar nam mijn Landlord- Jakob Jakobsen Roetingen heet hij, van een mondje vol lachwekkendheid gesproken- over door voetsporen als wegwijzer naar mijn kamer achter te laten. Hans & Grietje is waarschijnlijk zijn favoriete sprookje, thans niet van Hans Christian Andersen. Ook al kon hij me niet persoonlijk ontvangen, vergissen van locatie was uitgesloten. Je weet maar nooit waar ik het allemaal zou gaan zoeken in dit vijfenveertig vierkante meter tellende paradijs. Geweldig! Al probeer ik juist dat structureerkantje in mezelf te mijden, op sommige momenten doet het deugd dat een ander je voor is.
I had arrived. Onmiddellijk kennis gaan maken met de plaatselijke nachtwinkel, de buurt een beetje gaan verkennen en me bij de terugkomst plots beseft dat ook hier mijn kamer de typische Ikea- turnover ondergaan heeft. Alles is overal hetzelfde…
Boeken, café latte met heerlijke siroopjes (en af en toe wat slagroom), een open blik en deze stad was van dag één een voltreffer! Ik was net Stockholm gewend, maar Kopenhagen kent er ook wat van, net iets kleiner maar oh zo geraffineerd, het zit hem zoals bij de meeste dingen in de details, ook bij dit pareltje. Zelfs op een zondag kon ik genoeg van de winkelvitrines opmaken om te beseffen dat ze hier ‘voor zijn op ons’ op heel wat vlakken, niet enkel met hun design. Op ecologisch en ethisch vlak als het op het vervaardigen van voorwerpen op aan komt, op culinair vlak, architecturaal, design, urbanistisch… op een ogenschijnlijk normale zondag in augustus, in koffiezaak Baresso, besefte ik dat ik het getroffen had. Deze stad gaat mij bekoren!
Na het administratieve gehakketak te hebben doorlopen, begon de ontdekking van mijn mede- exchangers. Grappig dat we allemaal in dat zelfde bootje zaten. Sommigen al wat langer, andere nog maar net. Spanjaarden, Singaporesen, Canadezen, Polen, IJslanders, Australiërs, Chinezen, Duisters, Fransen… ik had nog nooit voordien tegen zoveel verschillende nationaliteiten op een dag gesproken! Zo stonden me er nog meer unieke dingen te beleven. De eerste dagen waren verkennend en vermoeiend: small talk met af en toe wat ”big talk” (en dat na slechts enkele dagen), ontdekkingscascades en een studentenoverrompeling. En toch, in die eerste week creëer je onbewust je kliek. Ik heb zelfs al een kliekje in die kliek. Mijn Kopenhaagse kern bestaat uit een mix van drie landen, twee geslachten, twee studies, en variërende grootte: Laroux, Kristof en Hans (van ver naar dichtbij: Canada, Hongarije en Duitsland)
Mijn eerste lessen, mijn eerste bezoek, mijn eerste café avond, mijn eerste tentoonstelling…. zoveel primeurs en zo weinig dieptepunten. Utopia is niet zover weg.
Nu ik ondertussen twee weken op de kop in Kopenhagen ben, begin ik me zelf er op te betrappen dat ik Kopenhaagse trekjes krijg: de fiets is mijn alles- en zelfs de verkeersregels respecteer ik hier voorbeeldig; ‘cosyen’ is een typisch Studiestraede- ding (niet toevallig dat daar ook de rechtenfaculteit zit); consumeren is duur- dus maak ik mijn boterhammetjes extra aantrekkelijk en ga de strijd met de broodjeszaken aan (enkel voor de cafés bezwijk ik nu en dan); proffen tutoyeren is normaal en actief nadenken is een state of mind; schoonheid vind je in alles terug als je maar goed genoeg zoekt; Engels wordt mijn tweede taal….
Kopenhagen, verkennende July op de fiets met ogen wijd open en (opkomende) Engelse gedachtestromen. I like it!!

zondag 6 september 2009

vrijdag 4 september 2009