Deze twee weken kenden een eigenaardig ritme. Soms vloog de tijd en dan weer stond ze stil, soms was ik energiek en dan weer erg moe, tussen loslaten en vasthouden, tussen veel volk en op mezelf, gedachteloos tegenover gedachtestroom… Boeiend, maar soms ook vermoeiend.
Weekdagen zijn hier erg leuk varierend. Een zonnige lunch met Laroux bijvoorbeeld, met zicht op een kanaaltje met authentieke bootjes. We hebben samen de gedraaide torenspits in Christiana beklommen. Hoe dichter we de top naderden, hoe smaller de houten trap werd. Laroux, een meter in de achtig, kreeg het benauwd. Ik een meter tweeënzestig én een half, voelde me nog in mijn nopjes. De wereld is aan de kleine mensen. Eens boven een prachtig uitzicht over de stad. Eindelijk ook de brug die Denemarken met Zweden, Malmö, verbind gezien. ( Malmö staat hoog op mijn to do lijstje) Achteraf de allerbekendste pastriesshop van Kopenhagen gepasseerd, de geur van zoete zondes glipte door de raamopeningen. Vroom als ik ben, besloot ik om hier pas binnen enkele weken (nog zolang) met mijn ongetwijfeld meest zoete believende bezoek terug te passeren. Nu even doorbijten, versnelling sneller (maar Laroux ging trager…) Verder ook nog koffiepauzes met Kristof op een bedje van talige gesprekken en Russische geschiedenis. Ik vraag me af hoe het toch komt dat ik steeds weer Russofielen tegen het lijf loop. Kuieren door de straatjes en zonnen op de vele groene plekjes maken een gewone dag opeens zo licht en dromerig. Drukte, boeken, en opeens, rust, zachtheid, spelende kinderen, rondrijdende ouders met bakfietsen waarin peuters liggen te soezen, oudjes die hun wandeling rond de vijver maken, koppeltjes op de vele verscholen bankjes, de meneer van de groendienst die steeds vriendelijk knikte als hij passeert. De Kopenhagers zijn een aardig volkje die weten hoe te genieten.
De laatste weken heb ik zoveel leuke onverwachtse mailtjes van het thuisfront gekregen. Ik werd oprecht vrolijk om te zien hoeveel mensen me graag stukjes van hun leven willen meedelen zelfs al ben ik nu even wat verder weg. Ik heb geluk, dacht ik telkens weer, en schreef al dan niet prompt een mail terug. Een mens beseft pas hoe goed hij het heeft wanneer hij er even afstand van doet.
Een intens, kort maar zalig weerzien met Anton. Nog nooit van elkaar zo lang gescheiden te zijn geweest, was ik plezierig zenuwachtig. Inkopen gaan doen met mijn “Antonlijstje”, crumble met rode vruchten gemaakt, die lust hij het liefst, een leuk kleedje aangetrokken en veel te vroeg naar de luchthaven vertrokken, je weet maar nooit als de wind eens goed zou zitten. Een zonovergoten weekend, elkaar en Kopenhagen vlogen voorbij. Ik kijk al uit naar ons volgende weerzien. Iets niet hebben, doet pas beseffen hoezeer je iets nodig hebt en mist.
Ik weet niet hoe het kwam, maar sinds mijn bezoek aan Christianastad samen met Anton, werd ik heel de week bestookt met vragen over mijn druggebruik, de een stelde het wat implicieter dan de ander. Ikzelf maak geen onderscheid tussen alcohol en ander druggebruik, je moet bij beide je maat kennen en het niet gebruiken als een vluchtmiddel, een manier om dingen waarmee je mee zit te verdrinken, want dan kan het tot verslavingen leiden. Maar als het over mezelf gaat, maak ik wel een ‘geconditioneerd onderscheid’ noem ik het. Voor mezelf is een glas wijn meer aanvaard en oké dan een joint. Het heeft natuurlijk ook te maken met de gevolgen op je lichaam. Alcohol kan je doseren, joints, althans ik, veel minder. Je wordt high of niet, bij alcohol kan je tipsy worden of ladderzat, jij bepaalt. Vaak van mening verschilt, leuke discussies gehad, het alcoholprobleem van onze maatschappij in kaart gebracht, met een glas rode wijn om het allemaal wat helder te kunnen zien. Ik voelde me precies terug zeventien, zulke discussies hield ik toen zo vaak, iets minder radicaal geworden, maar de 'fond' is hetzelfde gebleven.
Deze twee weken kenden heel wat primeurs, waaronder ook mijn eeste ‘day trip’ buiten Kopenhagen. Wat normaal met een groep van een zestal mensen zou plaatsvinden, draaide uit tot een heuse bende van twintig mensen, uiteraard uit alle hoeken van de wereld. Helsingor met Hamlets kasteel (Kronborg Castle) en het Lousiana Museum bleken een schot in de roos te zijn. Uiteraard wilde ik nóg meer uit deze dag halen. Samen met vier andere dapperen vertrokken op queeste naar een tweede kasteel, Frederiksborg Castle, twintig minuten treinen.
Natuurlijk hadden we niet gerekend op slechts een trein per uur terug naar Helsingor om zo naar Humblebaek en het Lousiana Museum te gaan. Eens aangekomen in Hilervod, hadden we vijfendertig minuten op de kop om het kasteel te vinden, te bewonderen en terug te keren. Op een verhoogd wandeltempo zoemden we door een onbekende stad, en zagen we na een tiental minuten een eerste glimp van het magische kasteel. (veel mooier dan Kronborg!) Enkele minuten later bereikten we het kasteel, namen we vlug vlug heel wat foto’s, veel ‘Wauw this is amazing, look at the water and those gardens behind you, I should take a picture of this fontain…’ rolden uit onze monden. Na deze korte fotostop liepen we letterlijk terug naar onze trein. Op minder dan een kwartier moesten we terug geraken. Nu loop ik wel graag met Caroline een rondje in het park achter mijn hoek, en Hans heeft ook een goede conditie, dit was echt afzien: kasseien, zware zak, net gegeten, en Helena met ons mee die het graag allemaal wat rustiger zag. Maar, we hebben het gehaald! Op de terugweg vielen mijn vier dapperen, na heel wat zuchten en puffen in een korte slaap. Ik begon spontaan te lachen, dit zijn de momenten waarop we met plezier zullen terugblikken. Het onderste uit de kan halen kan af en toe zo’n deugd doen. Leven op het ritme van een jong veulen, ’s avonds uitgeput in de zetel ploffen en denken, volgende keer doen we het wat rustiger, tot die volgende keer er dan is. Deze reisstijl van hebzuchtige dagen, een honger naar alles te hebben gezien, afgewisseld met rustige dagen, genietend in de zon met alleen jezelf, je gedachte en een blocnote en een goed boek, vind ik geweldig.
The Lousiana Museum in Humblebaek, waarvoor ik wél de nodige tijd voor wou reserveren, was ongelooflijk. De vaste tentoonstelling stelde niet al te veel voor al is de setting geweldig. Een prachtig landhuis met ontelbare ondergrondse ruimtes en een schitterende tuin met moderne beeldhouwwerken die overgaat in de inmense watervlakte van de zee. Uniek. De tijdelijke tentoonstelling ‘green architecture’ staat dan daarentegen garant voor drie uur fascinatie. Tijd te kort om in al die artiesten hun leefwereld te geraken. De oneliners, maquettes, projecten, brainstormen, verscheidenheid en toch uniciteit in hun werk deden met versteld staan. Samen zoeken ze naar duurzame oplossingen voor de toekomst van morgen in grootsteden. Hoe iedereen werkelijk het recht dient te hebben om in een stad te kunen leven, door betaalbaarheid en herinrichting. Hoe sociale mix, diversiteit en ecologie combineren. Vragen waar ik als stadsmens, ecologisch iemand en socialist geïntegreerd door ben.
Ik kijk er naar uit om de rest van dit land te leren kennen. Erasmus, exploring in the broadest sense.
July x.
ps: een Deens openbaar transport weetje. In de bussen en treinen vind je citaten van bekende denkers terug. Leuk concept om je volk op zijn minst naast "To be or not to be", wat nieuws bij te brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten