Ik wil de laatste maand in deze stad ten volle beleven, de nasmaak van Erasmus lang bewaren, als goede wijn die je blijft zoeken en tevergeefs niet terugvindt, maar tegelijk je zintuigen voor een lange tijd meer openstelt. Het besef dat dit verhaal op zijn einde loopt, stemt me triest. Hoewel ik de laatste jaren bij de meeste veranderingen en momenten van afscheid het niet zo moeilijk leek te hebben, krijg ik het nu al af en toe benauwd. Ik wil de confrontatie en ontdekking, plaatsen, mensen en mezelf vasthouden, koesteren, niet vergeten of verdringen. Hopelijk lukt het me in de Brusselse context waarin ik zal worden gesmeten midden december. Ik probeer me alvast te wapenen voor een nostalgische periode, misschien dat het wel leidt tot prachtige sonnetten, dan heeft de buitenwereld er ook nog iets aan. Uiteraard kijk ik er naar uit om vrienden terug te zien, te horen, hun manier van bewegen, praten, lachen, aanraken, hun verhalen en plannen terug volledig te ondergaan en er deel van uitmaken. Juist dankzij deze ervaring besef ik dit maar al te goed...
Genoeg met in de toekomst te kijken, even terug naar het recente gekleurde verleden.
Mijn nieuwe botjes hebben me vorige week naar de opera gespurt. Van een foute inschatting gesproken. Kristof, mijn operagezelschap, stond al even op me te wachten. Op de fiets was ik al allerlei scenario’s aan het bedenken: dat het me speet, en dat als de deuren al gesloten waren ik naast de Hoegaerden die ik bij me had er nog eentje wou trakteren, dat we op zijn minst nu weten waar het is, en dat ik in het vervolg hem gewoon volg en de bootbus zou nemen, dat ik achter trage mensen fietste waarvan ik afhankelijk was op die doolhofachtige industriebaan, dat ik schrik had terug te vallen zoals de vorige keer, en dat het eigenlijk echt niet van mijn gewoonte is al zou hij dat moeilijk kunnen geloven nu het al de tweede keer op rij erg nipt was. Maar doemscenario’s waren niet nodig, ik kwam haast gelijktijdig met de koningin binnen, Kristiofs eerste fluisterende woorden “Thank god you’re late, we were so close to the Queen”, brachten me onmiddellijk terug op mijn gemak. Hoewel mijn talenkennis nog geen Italiaans of Deens onder haar geledingen telt, was het verhaal me duidelijk, en kon mijn beperkt muzikaal gehoor met zekerheid opmaken dat de zangeres een prachtige stem (en prachtig rood haar) had. Het was lang geleden om zo’n 'afgewerkt' geheel te zien: dans, muziek en decor schitterde in een unieke locatie. Achteraf op de receptie, hielden heerlijke wijn en schattige ‘omgekeerde’ kopjes appelcrumble er ons tot na middernacht. In tussentijd leuke Portugezen leren kennen die ik sneller dan verwacht terugzag.
Vrijdag de 13e is een dag dat als een van de topdagen in mijn Erasmusperiode zal doorgaan. Een drievoudige verjaardag werd nog nooit zo lekker, overvloedig, geweldig gezellig onthaald. Met meer dan 50 mensen (waaronder de Portugeze meisjes van de opera), en zeker 15 nationaliteiten werd deze avond en nacht onvergetelijk. Als vanzelf rolden de mensen binnen, met eten en drinken bij zich en zin om er een leuke avond van te maken.
Een laatste primeur, de regionale verkiezingen! Waar men als nieuwkomer in België enkele jaren moet wachten op dit recht, kreeg ik het als Eramsusser in mijn schoot geworpen. De gulden middenweg lijkt me nog steeds het beste. Een zekere burgerplicht en kennis van de lokale politiek draagt bij om een doordacht bestuur aan de macht te krijgen (althans zo zou het moeten…). Waar er in België stemplicht is doet men moeilijker als in Denemarken, waar er enkel stemrecht geldt. Lekker old fashioned, kreeg ik twee grote bladen mee en verdween ik achter het blauwe doek in de plaatselijke turnzaal. Op zijn minst zal ik in twee verschillende landen het socialisme hebben verdedigd. Ideologie draag je overal met je mee.
July x.