dinsdag 10 november 2009

Chapter Four: Onuitgegeven sprookje


Na jullie een kleine maand stilte aan te bieden, is de tijd gekomen om een nieuw tipje van de Deense sluier op te lichten. De interesse extra aangewakkerd, hoop ik dat die extra levenswijsheid dat tikkeltje meer aan mijn teksten kan geven.
Ik ben verhuisd! Het wachten en het verhuizen waren de moeite waard. Eindelijk heb ik een verhuiswagen mogen in- en uitladen en uiteraard heb ik ook meegereden in dat volgepropte busje. Samen met mijn Landlord heb ik een avond en nachtje "ikea- doe het zelver" gespeeld. We sloten dit gebeuren af met een nachtelijke wandeling in onze nieuwe buurt, pauzeerde aan het water, waar het neonlicht de slapende stad verlichtte en ons toeliet om stukjes van deze hipste buurt bij middernacht te kunnen zien. De brede lanen worden gevuld met gezellige restaurantjes en designwinkeltjes waardoor de statige herenhuizen overdag omgeven worden door een aangename drukte. Opmerkelijk genoeg is het hier goedkoper consumeren dan aan de Tivoligekte drie kilometer verderop.
Mijn benen doen er nog geen twintig minuten over om bisschop Absalon over de stad te zien waken. Ik vind het een heerlijk gevoel om ’s ochtends door een drukke stad te wandelen en ’s avonds in een totaal andere sfeer terug te keren.

De voorbije zondagen waren erg cultureel, zo zag ik de Carlsberg Glyptotek, het SMK en The Lousianamuseum (dat laatste voor de tweede keer) En omdat mijn horizon ook tot voorbij Kopenhaagse grond reikt: Mont Klint. Volgens menig reisgids en reiziger de plek om zien. Toegegeven, het was de moeite. En al een geluk, want deze trip organiseren was geen sinecure. Niet alleen is het openbaar vervoer niet erg 'Mont Klint georiënteerd' (heenreis: twee treinen en twee bussen, gemiddeld 3 uur onderweg) en enorm duur, de autobedrijven eisen bovendien ook nog eens een minimumleeftijd van 23 jaar (en minstens een jaar rijervaring). Al mijn Erasmusvrienden zijn of ouder en bang om te rijden, of jonger maar zeer ervaren. Op Pierre na… de redder van de ongelooflijke dag, 23 en massa's ervaring van op de Franse periferie. Al moest ik tot de laatste minuut het weerbericht stellig tegenspreken en de kwaliteit van regenjassen in de verf zetten voor onze auto vol te krijgen. (en het heeft inderdaad niet geregend) Op de terugweg zijn we even gestopt in een klein dorpje, ook wel ‘Big Brother- village’ genoemd. De meeste huizen hebben voor hun raam een gebogen spiegel hangen, zodat men veilig achte raam de voorbijgangers kunnen inspecteren. Het pittoresk dorpje, met haar brede straat in robuuste kassei, roze huizen en bloemige voortuintjes, lijkt angst voor het onbekende te hebben. Of is het gewoon de verveling die is omgeslagen in ziekelijke nieuwsgierigheid?
Ook Malmö met Niels als plaatselijke Erasmusgids, heeft mijn Kopenhaagse verroesting tegengegaan. Geweldig hoe gek die Turning Torso is gebouwd.

Nog een primeur: Balkanfeest! In de Ideal Bar gingen tientallen Polen uit hun dak, en ik deed lekker mee. Toegegeven, dansen op het ritme van de Balkan is veel vermoeiender dan onze westerse muziek. Geen minuut staan beide voeten samen op de grond.

Wat de ‘wekelijkse’ dagen betreft, zijn mijn middagen de laatste tijd gevuld met Franse praatjes met een touch van Canada en een goedkope cappuccino uit de automaat in de bib. Ondertussen heb ik een vergelijkende studie chai latté gehouden op basis van alle cafeetjes in een straal van 150 meter van de Jurahuset. Ricco’s blijft de nummer een, Björgines wint thans op financieel bewuste dagen en Squeeze me first tezamen met N°23 Apsi bengelen ver van achter. De een is thans goedkoop, maar niet erg lekker en de ander biedt niets extra van smaak maar veel minder van hoeveelheid. The Livingroom en the Bookshop Café zijn gezellige plekjes, maar geen snelle tussendoortjes. Salonen wint trouwens van beide wat gezelligheid betreft. En hier bereik ik het punt dat ik de lezer kwijt ben, althans de lezer die niet vertrouwd is in de buurt rond de Studiestraede in Kobenhavn. Over cafeetjes gesproken, Olivia en Tom hebben de ‘release’ van het Carlsberg Christmas beer meegemaakt. En Tom heeft zich opgeofferd dit onbekend brouwsel te proeven. Mijn Landlord is daarentegen minder ‘avontuurlijk’. Hij weigert Duvel, Maredsous en Hoegaerden (citroen en gewoon). Nationalistisch als hij is, blijft hij trouw aan de traditionele Deense bieren.

Ondertussen zijn de verjaardagsplannen gesmeed bij een diner à trois, een Chileense kok en Argentijnse wijn zorgde voor de nodige pit. Vrijdag 13 november, is niet alleen de dag om Lotto te spelen (dixit radio één), maar ook de avond dat een meute Erasmussers een drievoudig verjaardagsfeest zal beleven. Ik kijk er naar uit en stel (gecensureerd) beeldmateriaal op tijd en stond ter beschikking. Mijn verjaardag zelf kon alleszins niet beter zijn. Met Anton bij mij, koud zonnig weer en drie weken opgestapelde liefde, werd het afgelopen weekend een sprookje dat Hans Christian Andersen voor zichzelf bewaarde in een geheime kast. Enkel indien de wereld wordt bedreigd met de uitsterving van liefde, wordt dit laatste sprookje uitgegeven.

July x.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten